thomascook.pl

PRZEPISY WJAZDOWE.
Obywatele polscy korzystają z prawa do swobodnego przepływu osób w ramach Unii Europejskiej/Euro­pejskiego Obszaru Gospodarczego. Dokumentem podróży uprawniającym do bezwizowego wjazdu i pobytu (niezależnie od jego celu) na terytorium Republiki Federalnej Niemiec do 90 dni jest paszport bądź dowód osobisty. Przed wyjazdem należy się upewnić, czy dokument jest w wystarczająco dobrym stanie technicznym, pozwalającym stwierdzić tożsamość.

W przypadku pobytu nie przekraczającego trzech miesięcy oby­wa­tele UE uzyskują prawo pobytu w innym państwie człon­kowskim bez żadnych dodatkowych warunków i formalności, poza koniecznością posiadania ważnego dowodu tożsamości lub paszportu i dopełnienia obowiązku meldunkowego. Ograni­cze­nia swobodnego przemieszczania się i pobytu mogą mieć miejsce jedynie w przypadkach zagrażających polityce bezpieczeństwa państwa i zdrowiu publicznemu.

Pobyt powyżej 90 dni. Prawo pobytu na okres przekraczający trzy miesiące uzyskują obywatele UE:

• zatrudnieni lub prowadzący działalność gospodarczą w pań­stwie członkowskim UE;

• mający wystarczające środki utrzymania dla siebie i członków swojej rodziny, aby nie stanowić podczas swego pobytu ob­cią- że­nia dla systemu pomocy społecznej przyjmującego pań­stwa członkowskiego, oraz mający pełne ubezpieczenie zdrowotne;

• przybyli do państwa członkowskiego w celu podjęcia nauki, w tym szkolenia zawodowego, oraz mający pełne ubezpie­czenie zdrowotne i środki finansowe na utrzymanie.

Dodatkowe informacje na temat podejmowania zatrudnienia, prowadzenia działalności gospodarczej oraz świadczenia usług w Niemczech i ograniczeń związanych ze stosowaniem przez RFN okresów przejściowych są dostępne na stronie internetowej Ambasady RP w Berlinie: www.wirtschaft-polen.de/pl/ przewodnik.dzialalnosc.php – „Informacja dla obywateli polskich zamierzających prowadzić działalność gospodarczą i podjąć pracę na terenie RFN”, oraz na stronie internetowej MSZ: www.msz.gov.pl w dziale Informacje konsularne – „Informacje dla obywateli polskich wyjeżdżających do innych krajów UE/EOG”. Patrz także: www.zus.pl/default.asp?p=7&id=7 oraz: www.ambasadaniemiec.pl.

PRZEPISY CELNE.
Do Niemiec można wwieźć do 10 l spirytusu, 20 l wyrobów spirytusowych (np. likier, sherry, porto), 90 l wina (w tym tylko 60 l wina musującego) i 110 l piwa oraz – w okresie przejściowym do 31 grudnia 2008 r. – 200 szt. papierosów. Natomiast osoby mieszkające w gminach przygranicznych (w pasie 15 km od granicy), osoby, które w celu wykonywania zawodu regularnie udają się do Niemiec, oraz osoby zajmujące się przewozem towarów w ramach działalności gospodarczej (ostatnia grupa każdorazowo na podstawie listu przewozowego) – są uprawnione wyłącznie do jednorazowego wwozu na teren RFN 40 szt. papierosów. Kontrola celna może być prowadzona na całym terytorium państwa. Zaleca się posiadanie dowodów zakupu na przedmioty wywożone z Niemiec. Sprzęt strzelecki typu Paintball jest traktowany w Niemczech jak broń. Przywóz do Niemiec lub tranzyt przez Niemcy tego sprzętu jest możliwy bez zezwolenia, jeżeli jest on oznakowany literą F. Jeśli nie ma takiego oznaczenia, władze niemieckie żądają okazania pozwolenia na broń lub Europejskiej Karty Broni Palnej oraz udokumentowania celu podróży z bronią.

Przewóz zwierząt domowych. Od 2004 r. pies, kot czy fretka towarzyszące właścicielom w podróży do Niemiec (a także pozo­stałych państw Unii Europejskiej) zgodnie z wymogami prawa unijnego muszą mieć paszporty. Do wyrobienia paszportu z emblematem UE potrzebne są dokumenty zawierające dane o właścicielu zwierzęcia oraz informacje na temat imienia zwierzęcia, jego gatunku, rasy, płci, daty urodzenia i umaszcze­nia. Niezbędne jest także przedstawienie zaświadczenia o szczepieniach i przebytych chorobach. Zwierzę musi mieć identyfikator w postaci tatuażu lub elektronicznego chipu, którego numer i miejsce umieszczenia są odnotowane w paszporcie. Zdjęcie zwierzęcia w paszporcie nie jest obowiązkowe. Paszporty wydają lecznice weterynaryjne, których spis znajduje się na stronie internetowej Krajowej Izby Lekarsko-Weterynaryjnej.

MELDUNEK.
Osoby przybywające do RFN (na okres do 90 dni lub dłuższy) podlegają obowiązkowi meldunkowemu. Należy go dopełnić najpóźniej w ciągu 7 lub 14 dni (w zależności od przepisów obowiązujących w danym landzie) od wjazdu w urzę­dzie meldunkowym właściwym dla miejsca pobytu (urzędy meldunkowe mieszczą się zazwyczaj w urzędzie miasta lub gminy, tzw. Einwohnermeldeamt; w większych miastach – Bürgeramt) i odebrać potwierdzenie zameldowania. Zameldo­wanie w hotelu, schronisku, na kempingu itp. dokonywane jest przez ich administrację. W przypadku planowanego pobytu prze­kraczającego trzy miesiące należy w tym samym urzędzie wypełnić i podpisać odpowiedni formularz, aby uzyskać należne obywatelom państw UE potwierdzenie prawa pobytu na okres dłuższy niż trzy miesiące.

Źródło MSZ

SZCZEPIENIA, SŁUŻBA ZDROWIA.
Nie występują tu szczególne zagrożenia sanitarno-epidemiologiczne i nie są wymagane szcze­pienia. Osoby opłacające składki na ubezpieczenie zdrowotne w NFZ w Polsce mają prawo do opieki medycznej w Niemczech w ramach tego ubezpieczenia. Niezbędnym dokumentem jest Europejska Karta Ubezpieczenia Zdrowotnego (EKUZ). Aby ją otrzymać, wystarczy zgłosić się do właściwego ze względu na miejsce zamieszkania oddziału NFZ. Na podstawie EKUZ przysługują świadczenia zdrowotne w zakresie koniecznym, tj. w razie nagłych dolegliwości, choroby czy wypadku. Lekarz udzielający pomocy ustala, czy dane świadczenie jest konieczne, biorąc pod uwagę jego charakter oraz przewidywany okres pobytu ubezpieczonego w Niemczech. Kartę okazuje się bezpośrednio w placówce służby zdrowia. Uwaga: ponieważ EKUZ nie zapewnia pokrycia kosztów specjalistycznego trans­por­tu medycznego do Polski, wskazane jest wykupienie dodat­ko­wego prywatnego ubezpieczenia. Bliższe informacje: www.nfz.gov.pl.

Korzystając w Niemczech z opieki medycznej, należy liczyć się z obowiązkiem opłacenia gotówką 10 EUR (bez względu na posiadanie EKUZ) przy pierwszej wizycie u lekarza w danym kwartale (tzw. opłata kwartalna) oraz z opłatą w wysokości 10% kosztów transportu sanitarnego do szpitala na terenie Nie­miec. Orientacyjna cena standardowej wizyty lekarskiej (pry­watnej lub w przypadku braku EKUZ) to ok. 50 EUR. Cena jednej doby pobytu w szpitalu (bez kosztów badań, zabiegów i operacji) – od 500 EUR.

Źródło MSZ

INFORMACJE DLA KIEROWCÓW.
Prawo jazdy wydane przez polskie władze uprawnia do prowadzenia pojazdu w Niemczech. Na pojeździe zarejestrowanym w Rzeczypospolitej Polskiej, który ma być używany w ruchu międzynarodowym, umieszcza się z tyłu na nadwoziu znak z literami „PL”. Nie jest to jednak konieczne, jeżeli znak „PL” widnieje na tablicy rejes­tracyjnej.

Obywatele polscy podróżujący samochodem obowiązani są mieć ważny dowód krajowego ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej na samochód (i dodatkowo na przyczepę, jeśli podróżują z przyczepą). Chociaż po 1 maja 2004 r. zielona karta nie jest obowiązkowa, z przyczyn praktycznych zaleca się posiadanie jej w czasie podróży – stanowi ona znane za granicą potwierdzenie ubezpieczenia OC. Polisy polskich towarzystw ubezpiecze­nio­wych w zakresie ubezpieczeń komunikacyjnych są uznawane bez ograniczeń. Z uwagi na ograniczone możliwości samodziel­nych napraw pojazdu (jest to niedozwolone np. na autostradach) oraz stosunkowo wysokie koszty usług w specjalistycznych war­sztatach zaleca się wykupienie ubezpieczenia Assistance obowiązującego za granicą.

Przejazd autostradami w Niemczech jest dla samochodów oso­bo­wych bezpłatny. Limity prędkości na drogach wy­noszą 100 km/godz. w terenie nie zabu­do­wanym i 50 km/godz. na obszarze zabudowanym (oznaczonym żółtymi tablicami nazw miejsco­wości) – jeżeli znaki drogowe nie wskazują inaczej. Suge­ro­wana maksymalna prędkość na auto­stra­dzie wynosi 130 km/godz. Przekroczenie dozwolonej prędkości (w ruchu miejskim 50 km/godz., a w obrębie strefy osiedlowej, oznaczonej dodatkowo słowem ZONE – 30 km/godz.) karane jest mandatem, a w bardziej drastycznych przypadkach także zatrzymaniem prawa jazdy.

Uwaga: Od 1 stycznia 2008 r. w Berlinie, Kolonii i Hanowerze obowiązują tzw. zielone strefy. W następnych miesiącach i latach zostaną one wprowadzone w kolejnych niemieckich miastach. Prawo wjazdu do zielonych stref, obejmujących obszary centrów miast i oznaczonych znakami drogowymi z napisem Umweltzone, mają jedynie samochody osobowe i ciężarowe oznaczone specjalną czerwoną, żółtą lub zieloną plakietką z wpi­sanym numerem rejestracyjnym pojazdu. Rodzaj przyznawanej plakietki zależny jest od normy emisji spalin spełnianej przez te pojazdy. Plakietki można nabyć w urzędach komunikacji, na stacjach diagnostycznych oraz w autoryzowanych warsztatach na terenie Niemiec. Kierowcy przekraczający granicę zielonej strefy bez wymaganej plakietki lub specjalnego zezwolenia muszą liczyć się z mandatem w wysokości 40 EUR i jednym punktem karnym. Szczegółowe informacje na temat zielonych stref znaleźć można na stronie internetowej Ambasady RP w Berlinie: www.berlin.polemb.net.

Z uwagi na bardzo duże natężenie ruchu pojazdów w strefach miejskich z reguły występują tam trudności z parkowaniem. Zale­ca się zwrócenie szczególnej uwagi na ograniczenia dotyczące parkowania samochodów oraz na sposób ich parkowania na ulicach w wyznaczonych miejscach (pojazd musi być zapar­kowany zgodnie z kierunkiem ruchu i nie może blokować ścieżek rowerowych). Parkowanie na oznaczonych miejscach dla inwali­dów możliwe jest tylko z widocznym za szybą dokumen­tem potwierdzającym posiadanie uprawnień inwalidzkich. W miastach kierowca powinien zwracać szczególną uwagę na pieszych i rowerzystów, którzy na przejściach i ścieżkach rowe­ro­wych korzystają z bezwzględnego pierwszeństwa. W przypadku kolizji z rowerzystą lub pieszym kierowca samochodu musi liczyć się ze szczegółowym postępowaniem wyjaśniającym, nawet jeśli nie było poważnych następstw zdarzenia.

Zalecane jest posiadanie kamizelek odblaskowych przez pry­watnych użytkowników pojazdów i zakładanie ich szczególnie podczas opuszczania samochodów unieruchomionych z powodu awarii lub wypadku na autostradach i drogach szybkiego ruchu. Zawodowi kierowcy mają obowiązek posiadania i używania kamizelek odblaskowych.

Po zatankowaniu paliwa nie należy uruchamiać pojazdu przed dokonaniem opłaty.

Uwaga na autostopowiczów! Zabranie przygodnego pasażera, zarówno obywatela UE, jak i spoza UE, może spowodować poważne konsekwencje dla kierowcy (właściciela) samochodu, a nawet współpasażerów, jeżeli w czasie kontroli w strefie przygranicznej lub innej kontroli okaże się, że osoba ta ma przy sobie niedozwoloną ilość towarów akcyzowych (papierosów) lub środki odurzające. Należy pamiętać, że sam przewóz pasażerów – np. obywateli spoza krajów UE i Europejskiego Obszaru Gospo­darczego – przebywających nielegalnie w Niemczech jest trakto­wany jako przestępstwo. W takich przypadkach kierującemu pojazdem i innym pasażerom mogą grozić sankcje w postaci zatrzymania, postępowania karnego i ewentualnego orzeczenia konfiskaty pojazdu.

Podróżujący samochodem, którego stan techniczny nie pozwala na dopuszczenie do ruchu, muszą liczyć się z wysokimi man­datami wymierzanymi przez policję. W takich przypadkach sa­mo­chód zostaje odholowany na parking, a właściciel – obciążony zryczałtowaną opłatą za badanie techniczne. Prawo niemieckie zawiera niezwykle precyzyjnie określony katalog wykroczeń drogowych i wysokości kar za każde z nich (tzw. Bußgeldkatalog, http://bussgeldkataloge.de). W związku z tym podejmowanie przez kierowcę dyskusji z policją drogową na temat wysokości mandatu nałożonego za wykroczenie jest bezcelowe i zwykle tylko pogarsza sytuację. Odmowa zapłacenia mandatu na miejscu wiąże się zawsze ze skierowaniem sprawy na drogę sądową (lub postępowaniem karno-nakazowym), a także – z reguły – z zatrzymaniem posiadanych przez kierowcę pieniędzy na poczet ewentualnej kary i kosztów postępowania.

W ramach kontroli drogowej skrupulatnie sprawdza się prawo jazdy i dokumenty pojazdu. Jeśli w dokumentach znajdują się jakiekolwiek nieczytelności, uszkodzenia, poprawki lub prze­róbki, dokumenty te i samochód zostają zatrzymane i rozpoczyna się postępowanie wyjaśniające. Kosztami obciążony jest kierowca (holowanie, parkowanie, koszty badania technicznego pojazdu, kara pieniężna itd.). Podobnie rzecz wygląda w przypadku po­dejrzenia o naruszenie oryginalnych wybitych numerów nadwo­zia lub silnika pojazdu, zwłaszcza w samochodach produkcji niemieckiej. Policja bardzo rygorystycznie kontroluje stan techniczny pojazdów: jeżeli stwierdzi poważne usterki, może zatrzymać dowód rejestracyjny i nałożyć wysoką karę pieniężną (rzędu kilkuset euro), obciążyć kierowcę kosztami odholowania pojazdu do warsztatu i innymi opłatami administracyjnymi, wraz z kosztami pracy służb publicznych przy usuwaniu szkód w śro­dowisku naturalnym, powstałych np. wskutek wycieku płynów z pojazdu. Podobne konsekwencje mogą spotkać kierowcę, który samodzielnie naprawia samochód w miejscu niedozwolonym.

W Niemczech nie ma przepisu prawnego, który bezpośrednio nakazywałby używanie opon zimowych. Jednakże niemieckie przepisy nakazują dostosowanie wyposażenia pojazdu do warun­ków pogodowych. Oznacza to m.in., że w zimowych warun­kach pogodowych należy stosować odpowiednie ogumienie oraz niezamarzający płyn do szyb. Jeżeli policja podczas kontroli drogowej uzna, że ze względu na warunki panujące na drodze letnie opony nie gwarantują bezpieczeństwa ruchu, może ukarać kierowcę mandatem w wysokości 20 EUR, a w przypadku spowodowania przez kierowcę znacznych utrudnień w ruchu drogowym (np. zablokowania drogi na wzniesieniu) lub wypadku – mandatem w wysokości 40 EUR oraz jednym punktem karnym. Kwestię tę analogicznie traktują towarzystwa ubezpieczeniowe podczas likwidacji szkód.

PODRÓŻOWANIE PO KRAJU.
Poza sytuacjami wyjątkowymi w RFN nie ma ograniczeń swobody podróżowania po kraju.

BEZPIECZEŃSTWO.
Nie ma szczególnego zagrożenia prze­stępczością pospolitą. W miejscach gromadzenia się wielu osób (stadiony, dworce, lotniska, imprezy masowe, duże sklepy), gdzie mogą działać złodzieje kieszonkowi, należy zachować większą ostrożność. Ofiary przestępstwa powinny zgłosić się na policję lub wezwać ją telefonicznie (tel. 110 lub 112). Należy zadbać o sporządzenie protokołu zdarzenia i poprosić o jego kopię. W razie wypadku lub konieczności uzyskania pomocy lekarskiej należy wezwać pierwszą pomoc medyczną (tel. 112).

Źródło MSZ